میرزا جلیل محمد قلی زاده (۱۹۳۲ـ ۱۸۶۶) در پی تاسیس «مکتب ملانصرالدین» شوق خواندن روزنامه و سوادآموزی را در دل توده‌های عامی برانگیخت و در اندک زمانی الگویی شد بی‌مثال در امر انتشار روزنامه. تنها در ایران اوایل قرن بیستم، دهها روزنامه به پیروی از ملانصرالدین چاپ شد. قلی‌ زاده به موازات این کار عظیم که امروز نیز بسیار رشک‌انگیز است، در حوزه‌ی ادبیات داستانی و نمایشی نیز بدعت‌گذاری‌ست بزرگ. نمایشنامه‌های او در تاریخ ادبیات مشروطه فصلی است بسیار خواندنی و پربرگ و بار. او تئاتر را با کارگردانی و بازی در نمایشنامه‌های «میرزا ابراهیم خلیل کیمیاگر» و «مسیو ژردان» آثار میرزا فتحعلی آخوندزاده آغاز کرد و سپس خود با تحریر چندین نمایشنامه به «مولیر» شرق شهره شد.
تسخرنامه ملانصرالدین فصلی نوین و کیفیتی جدید در مطبوعات ایران گشود. روزنامه‌های معروف فارسی زبان آن عصر همچون «صوراسرافیل»، «نسیم شمال»، «حشرات الارض»، «عنکبوت»، «کشکول» و... جملگی شاگردان بی‌واسطه‌ی ملانصرالدین بودند. یحیی آریان پور در کتاب «از صبا تا نیما» می‌نویسد: در آغاز مشروطیت سینه‌ها ملامال از گفتنی‌ها بود. اما گویندگان و نویسندگان ایران برای بیان اندیشه و احساسات خود راهی نمی‌شناختند. شعر کلاسیک فارسی به صورت قصیده و غزل و با تعبیرات بخصوص به خود، به قامت افکار نو، کوتاه و نارسا بود... در چنین هنگامی بود که صدای ملانصرالدین از قفقاز برخاست و این صدا اندکی بعد تبدیل به ندای دعوت و رسالت شد.

بهمن فرسی به قرض از «برنار شا» و «ماکسیم گورگی» از تیرهٌ نیمدرس خواندگان است و فارغ التحصیل‌نشوندگان! از «دانشکده‌های» زندگی. او هنرهایش را نزد خود و از راه خواندن و دیدن و شنیدن ایست‌ناپذیر آموخته است.
فرسی در سال ۱۳۱۲ در تبریز به‌دنیا آمد. از ۴ سالگی در تهران بود. از دومین سال دبیرستان نوشتن را آغاز کرد. برای روزنـامـه‌هـا نوشـت و برای خــودش. در ۲۸ مرداد معـروف، تمامـی آن برای خـودنوشـته‌هـا، همــراه بـا کتاب‌هایش در گونی ریخته شد، در حوض انداخته شد، لگدمال شد، خمیر شد، و شبانه به دور انداخته شد. خود فرسی هم همان شب خودش را از خانه‌شان به علت خطرهای حتمی و احتمالی به دور انداخت.
فرسی از نوزده سالگی به کار پرداخت. روزنامه‌نویس حرفه‌ای، کارمند بیمه، مدیر روابط عمومی، مدیر تولید و هنری، مدیر عامل سازمان انتشاراتی، مدیر کتابفروشی، ویراستار و نویسندهٌ تبلیغاتی بود. و پابه‌پای این همه نمایشنامه، داستان، شعر، نقد ادبی و هنری، فیلمنامه و داستان کودکان نوشت. کارگردانی تآتر و بازیگری و برنامه‌سازی برای رادیو و تلویزیون کرد. نقاشی کرد. پیکره ساخت. فیلم مستند ساخت. در آغاز سال ۵۷ فرسی برای یک تحقیق خودخواسته در تآتر آبسورد به لندن رفت. آن رفتن سپس به ماندگاری انجامید.
در دوران دوری از سرزمین اصلی‌اش، فرسی بیش از ده‌کتاب از آثارش منتشر کرد، پانزده نمایشگاه از نقاشی‌ها و پیکره‌هایش داشته، چندین سفرنامه نوشته و دهها نقد و نوشته‌های دیگر در روزنامه‌ها منتشر ساخته است.
آخرین کار فرسی ویرایش و پرداخت و اجرای دراماتیک یک‌تنه، از پنج داستان شاهنامه است که به صورت یک آلبوم شامل هفت سی‌دی منتشر گردید و در عالم نشریات شنیداری فارسی کاری‌ست کارستان و بی‌مانند.
فرسی هنوز...